Jan Tarasin

Bez początku i końca I 

1983

akwarela na papierze
50 × 40 cm
Sygnowany l. d. „Jan Tarasin 83”; Sygnowany na odwrociu p. d.: „Jan Tarasin 1983 | Bez początku i końca I”
nr kat.: 2
Sprzedane

Nie chcę, [...] żeby to, co robię, miało bezpośrednie odniesienia do jakiegoś gotowego tworu natury. Zajmuję się „przedmiotami” a wielu piętrach ich odprzedmiotowienia.

 

Jan Tarasin

Jan Tarasin uważał, że wszystko obejmujący ruch winien być podstawowym zagadnieniem ujawnianym w sztuce. Według artysty, ta pierwotna energia, miała być domeną każdego organicznego elementu świata, zaś zadaniem plastyki było uwidocznienie jej. 

Niniejsza praca należy do wieloelementowego cyklu prac Tarasina, w którym za pomocą imitujących strukturę natury form, starał się ukazać owy puls i ruch zawarty w świecie. Konkretne kształty, przedmioty zostają doprowadzone przez twórcę do abstrakcji, wciąż jednak są w pewien sposób intensywnie osadzone w rzeczywistości. 

Jan Tarasin nie przedstawiał żadnego jasno rozpoznawalnego przez widza obiektu, starał się jednak sprowokować jego wzrok, skłonić publiczność do dostrzeżenia tych naturalnych powiązań. Układy plam, znaków, linii tworzonych przez polskiego malarza niekiedy nazywane są z tego względu „nieoczywistymi martwymi naturami”. 

Prace na papierze często stawały się dla artysty inspiracjami do stworzenia wielkoformatowego płótna, dlatego też to ich prymarne znaczenie często podkreślane jest w kontekście dokonań artysty. Tarasin niechętnie tłumaczył dosłownie idee przyświecające jego kompozycjom, licząc na współdziałanie i odkrywanie subtelnych niuansów poprzez bezpośredni kontakt widza z dziełem. 

Jego wypowiedzi, liryczne jak i sama sztuka, odnosząc się do uniwersalnych sensów naświetlały kontekst dzieł: „Nie szukam w moim malarstwie uniwersalnej formuły, pozwalającej uporządkować i zrozumieć świat. Nie gonię też za niepowtarzalnym, efemerycznym zjawiskiem, fascynujacym nas swoją wyjątkowością. To, co robię, jest podporządkowane determinacji niekończącej się projekcji zmiennych zjawiskm niekończącemu się rejestrowu sytuacji i faktów poddanych w swym nieustannym biegu działaniom nieprzewidzianych sytuacji i okoliczności. Ten niepojęty, dynamiczny i otwarty system jest przecież największą tajemnicą każdego zjawiska, któremu udało się zaistnieć […]”.

No related items