Mojżesz Kisling

Martwa natura

akwarela na papierze
29,5 × 39 cm w świetle passe-partout; w oprawie: 43,5 × 53,5 cm
Sygnowany l. d. „Kisling”
nr kat.: 7
Sprzedane

We wczesnej fazie twórczości Kislinga z lat 1912-18 znalazła wyraz fascynacja sztuką Cézanne’a; w martwych naturach i pejzażach artysta syntetyzował i geometryzował bryły, spiętrzał plany kompozycyjne, wprowadzał podwyższony punkt widzenia zacieśniający przestrzeń obrazową.

 

Irena Kossowska

W twórczości Mojżesza Kislinga odnaleźć można wpływy najważniejszych stylów malarskich epoki Ecolé de Paris. Pochodzący z Polski twórca dążył do dekoracyjności malarstwa. W pierwszym etapie twórczości inspirował go postimpresjonizm Cezanne’a, a także styl wczesnych prac Andre Deraina.

Jedną z ulubionych form twórcy były martwe natury, dzięki którym mógł ćwiczyć najbardziej dystynktywne cechy swojego stylu. Na podstawie tych form możemy dokładnie prześledzić zmiany w twórczości artysty.

Pod koniec życia malarza, mniej więcej od końca międzywojnia, kolorystyka Kislinga uległa rozjaśnieniu, barwy nabrały szklistego blasku i niepokojącej atmosfery bliskiej niemieckiemu realizmowi lub włoskiemu malarstwu metaforycznemu. 

Niniejsza praca ukazuje, że przed osiągnięciem owego stylu, działalność twórcy przechodziła liczne metamorfozy. Przedstawione bryły bliskie są kubistycznej wizji rzeczywistości, kompozycja zdaje się przeczyć naturalnym prawom przestrzeni. 

Owy drobny szkic Kislinga staje się wariacją na temat bryły i kształtu na płaszczyźnie malarskiej. Niemal monochromatyczna kolorystyka została nieznacznie ożywiona kilkoma ciepłymi plamami ceglanej czerwieni i purpury. 

To typowe rozwiązanie w dziełach plastyka z tamtych czasów: za pomocą wyraźne zaznaczonej linii i chłodnych kolorów, nawet pozornie neutralne tematy, jak niniejsza martwa natura, stają się pełne niewymownej melancholii.

No related items